Home / Kleurrijk welzijn / Anita Schwab / Groepswerk en spanningen
| Uitgebreid zoeken | Stel uw vraagNieuwsbrieven | Sitemap | English | RSS | Mobiel
Kies een onderwerp
- Leefbaarheid
- Betrokken ondernemen
- Samenlevingsopbouw
- Vitaal platteland
- Wijkontwikkeling
- Diversiteit en participatie
- Homo-emancipatie
- Interculturalisatie
- Jongerenparticipatie
- Mannen- en vrouwenemancipatie
- Ouderenparticipatie
- Mens en organisatie
- Beroepsontwikkeling
- Diversiteitsbeleid
- Organisatieadvies
- Kwetsbare groepen
- Activering
- Cliëntenparticipatie
- Erkenning verworven competenties
- Maatschappelijke zorg
- Zelfregie
- Huiselijk en seksueel geweld
- Eergerelateerd geweld
- Huiselijk geweld
- Huwelijksdwang
- Jeugdprostitutie
- Ouderenmishandeling
- Seksueel geweld
- Vrijwillige inzet en mantelzorg
- Maatschappelijke stage
- Mantelzorg
- Vrijwillige inzet
- Vrijwillige zorg
- . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
- Effectieve sociale interventies
- Professionaliteit Verankerd
- Welzijn Nieuwe Stijl
- Internationaal
- Wmo
- Decentralisatie
Kleurrijk welzijn
Lees meer
Groepswerk en spanningen
'Met groepen werken is de basis van onze aanpak. De combinatie van de individuele hulpvraag en de herkenning dat anderen met dezelfde vraag zitten en dan gezamenlijk oplossingen zoeken. In feite zijn veel van onze activiteiten daarop gebaseerd. Waar zit iemand mee, wie zit daar nog meer mee? Plan van aanpak ontwikkelen en aan de slag.'
'Tijdens dat soort processen gebeurt er wel eens wat. Ruzies, irritaties, geschreeuw… dat is niet erg, dat hoort bij het leven en dus ook bij onze activiteiten. Als er maar een goed gevolg aan wordt gegeven. En het is onze zorg er op toe te zien dat niet de degene met de grootste mond zijn zin kan doordrijven. Nogmaals, ruzietjes zijn niet erg, je kunt beter boos zijn dan depressief, toch? Het lukt ons altijd om agressie in goede banen te leiden en ons centrum toegankelijk te houden voor een ieder die daar behoefte aan heeft.'
'Ik ben er trots op dat wij een open centrum zijn. De deur staat altijd open, we hebben geen veiligheidspassen, iedereen kan hier naar binnen en naar buiten lopen. Er is hier weinig achter slot en grendel. Daar kweek je een prettige, uitnodigende en relaxte omgeving mee. Natuurlijk heeft dat risico’s en is er wel eens iets verdwenen, maar dat weegt niet op tegen de voordelen van de open uitstraling. Dit Vadercentrum is van de buurt en dat wordt ook zo door een ieder gevoeld.'
'Eén keer moest ik iemand weigeren. Van allerlei bezoekers hoorde ik dat die man niet te handhaven was. Hij was gewoon onhandelbaar, althans voor ons, maar dat is dan ook echt de enige keer in dertig jaar dat ik ergens geen oplossing zag. We hebben hem moeten weigeren en doorverwezen naar andere hulpverleners. Over het algemeen weten wij agressie goed te reguleren.'
'We zijn hier ook wel wat gewend. Rondom voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal vinden in deze buurt vaak opstootjes plaats. Jongeren verzamelen zich hier na de wedstrijd voor op het plein en dan wordt er rotzooi getrapt. Daar doen wij veel aan, met buurtvaders, met hulp van de politie en door het organiseren van activiteiten.'
'Dit is ook de buurt waar twee jaar geleden die politie-inval plaatsvond bij twee leden van de Hofstadgroep, toen die granaat ontplofte. Dat heeft veel losgemaakt en daarom hebben we er ook bijeenkomsten over georganiseerd. Mensen laten praten. Veel problemen kun je voorkomen door mensen met elkaar in contact te brengen.'
