vorige pagina   email pagina   print pagina

Hoogte- en dieptepunten

‘Voor mij is de Czaar Bazaar een hoogtepunt. Dit is een atelierwinkel waar we voor vrouwen van alle nationaliteiten cursussen geven en er is altijd inloop. De Czaar Bazaar is een combinatie van creativiteit, ondernemerschap, buurtwerk en vrouwenwerk. Vrouwen gingen participeren vanuit ondernemerschap. Waar zijn zij goed in? Huishouden, handwerken, koken, creativiteit. Zij zijn daar van kindsbeen af in getraind. Er bestaat al een informele economie, bijvoorbeeld om de kleding aan te passen aan Marokkaanse maten. De standaardmaten van V&D zijn niet aan Marokkaanse vrouwen aangepast. Het lichaam moet bedekt worden en er moeten westerse kleuren worden gebruikt. Die kleding vind je in de Marokkaanse en Turkse winkels.’ 

‘Al die bakkerijen en slagerijen doen het goed omdat de vrouwen achter de schermen aan het zwoegen zijn. In heel veel bedrijven staan de mannen op de voorgrond en niet de vrouwen. Zij worden ondergewaardeerd en daarom willen wij ze op de kaart zetten. Voor vrouwen met ondernemerskwaliteiten hebben wij een project ontwikkeld met als doel het starten van een eigen zaak. Uiteraard moet je daarvoor startkwalificaties hebben. Voor hen hebben we de Czaar Bazaar opgericht.’

'Vrouwen kunnen in hier werkervaring komen opdoen. Tientallen vrouwen doen mee. Daar worden diensten en producten aangeboden zoals persoonlijke verzorging, ambacht, naaien, koekjes, of een kerstpakket voor de buurt. Ons doel is vrouwen deelgenoot te maken van hun buurt. Dan ga je participeren. Je hebt contact met je collega-ondernemers, je moet representatief voor de buurt zijn, je moet lid zijn van een vereniging, je moet belangstelling hebben voor je buurt.'

'Kijk naar de vrouwen. Zij doen aan vrijwilligerswerk, zorgen voor hun familie, ze vertalen op school, zorgen voor de kinderen. En toch worden ze niet als volwaardig gezien. Door omstandigheden, culturele achterstand en traditie hebben zij vaak geen diploma. Het uiterlijk speelt een rol, evenals huiselijk geweld, discriminatie en hun eigen wensen ten aanzien van de organisaties waarbij zij willen werken. Dit belemmert allemaal de toegang tot de arbeidsmarkt.'

'Een dieptepunt was dat we voor meisjes geen goede plek in het jongerenwerk konden vinden. Het jongerenwerk bereikte heel weinig jongeren uit de buurt. Zij hebben onze hulp ingeroepen. Wij zeiden: “Laten we eerst met de meiden beginnen.” Er was het zogeheten 'Cash-project', daarbij ze gingen dansen en dan hop, het podium op. Dat lukte niet met de Marokkaanse meiden. Ze hadden het gevoel dat ze zich moesten aanpassen en dat wij dat forceerden. Daarom hebben we gezegd: “We doen het niet.” Als ze zich niet veilig voelen moet je het project aan de meisjes aanpassen en niet omgekeerd. Dat bleek niet mogelijk. Daarmee was het project van de baan.'

'Wij wilden toen samen met het jongerenwerk een emotiecursus opzetten. De doelgroep was meisjes van 15 tot 23. Maar die namen allemaal hun broertjes en zusjes mee. Maar die konden niet meedoen aan zo'n cursus. Waarom deden die meiden dat? Omdat zij moeten oppassen. Wil je dat ze deze activiteiten volgen of wil je ze uit het huis halen? Die meisjes willen heel graag, alleen zij staan nog onder toezicht van hun ouders. Die zeggen op hun beurt: “In onze traditie moeten zij op de broertjes en zusjes oppassen.’”