Anders kijken, anders doen - met Janny Bakker-Klein en Pieter Omtzigt

3 februari 2021

Op 4 maart verschijnt ‘Anders kijken’ van Janny Bakker-Klein, voorzitter Raad van Bestuur van Movisie. Al lang voor de toeslagenaffaire losbarstte, onderzocht zij hoe gemeentelijke- en sociaal professionals met mensen in kwetsbare posities omgaan. Het onderzoek startte vanuit verwondering over schrijnende situaties die zij privé en als bestuurder meemaakte waarbij mensen veel leed werd aangedaan. Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt (CDA) ontvangt het eerste exemplaar van de publieksuitgave tijdens de bijeenkomst ‘Anders kijken, anders doen’. Je kunt je vanaf nu hiervoor aanmelden.

In december 2019 promoveerde Janny Bakker-Klein aan de Erasmus Universiteit op het thema ‘responsiviteit’: het vermogen van professionals om in te schatten wat werkelijk voor de ander van betekenis is. Met de recente ‘toeslagenaffaire’ nog vers in het geheugen nam de belangstelling voor dit proefschrift ‘Anders kijken’ sterk toe. Janny: 'In mijn huidige rol als bestuursvoorzitter van Movisie, merk ik ook hoe belangrijk gemeenten het vinden om responsiever te worden naar hun eigen inwoners toe, waarbij de betaalbaarheid van de ondersteuning ook een belangrijk aandachtspunt is.'

4 maart: Anders kijken, anders doen

Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt (CDA) ontvangt op donderdagmiddag 4 maart het eerste exemplaar van ‘Anders kijken’. Hij geeft dan ook zijn eigen visie op hoe bestuurders en ambtenaren anders om kunnen gaan met beleid en regels. Daarnaast gaan denkers en doeners met elkaar in gesprek, onder leiding van gespreksleider Olaf Stomp (Movisie). De bijeenkomst duurt van 15:00 tot 17:00 uur. Je kunt je voor deze digitale bijeenkomst nu aanmelden via dit formulier, of lees eerst meer in het agenda-item. Onder de aanwezigen verloten we 25 exemplaren van ‘Anders kijken’.

Meld je aan

Verbetering van de gemeentelijke toegang

Afgelopen jaar startte de VNG samen met de belangenorganisaties IederIn, Mind en Per Saldo en met ondersteuning vanuit Movisie een groot programma waarmee de zogenaamde ‘gemeentelijke toegang’ vanuit het perspectief van de inwoner verder kan worden verbeterd. Bevindingen uit het proefschrift van Bakker-Klein bleken daarbij behulpzaam te kunnen zijn. Daarom publiceert Movisie een kortere ‘publieksversie’ voor iedereen die ‘anders’ wil kijken en doen binnen het sociaal domein. ‘Anders kijken' biedt elke gemeentelijke- en sociaal professional, beleidsmaker, manager of  bestuurders inspiratie en handvatten om haar of zijn eigen organisatie responsiever te maken.

Tante Bet – een fragment uit ‘Anders kijken’

Mijn oudtante Bet was geboren en getogen in Huizen, lang voordat Huizen een groeigemeente werd. Zij droeg de bekende Huizer klederdracht, met de lange zwarte rok en de grote witte kap op het hoofd. Zoals gebruikelijk zorgde zij als oudste dochter voor haar vader en moeder, ook toen deze oud en ziek werden. Na hun overlijden gingen de verzorgende taken door ten behoeve van andere familieleden en toen zij zelf ouder werd kreeg ze een plek in een verzorgingshuis in Huizen, dicht bij de hervormde kerk waar zij haar hele leven trouw aan was geweest. Toch is haar leven niet in Huizen geëindigd. Toen ze zelf veel zorg nodig kreeg, moest zij verhuizen naar een verpleeghuis buiten Huizen. In het verzorgingshuis in Huizen, waar zij zich thuis voelde, kon geen ‘verpleeghuiszorg’ worden geboden.

De verhuizing naar het verpleeghuis heeft voor tante Bet ongetwijfeld nog een paar jaar uitstekende zorg opgeleverd, maar van welzijn was geen sprake meer. Haar Huizer klederdracht mocht zij niet meer dragen, want daarin was zij moeilijk te verzorgen. Zij droeg de laatste jaren van haar leven een gewone jurk, waarmee zij ook zichtbaar voor anderen haar laatste stukje waardigheid kwijt was. Naar de kerk ging zij niet meer. In de kerkzaal in het verpleeghuis waar ze op zondag naar toe mocht gaan stonden bloemen en kaarsen. Dat hoorde volgens tante Bet niet zo en daarom wilde zij daar niet zijn. Zij was terechtgekomen in een omgeving die voor haar volstrekt vreemd was. Hoe komt het toch dat we mensen in een kwetsbare situatie, zoals tante Bet, zoveel leed aandoen, terwijl eigenlijk niemand dit wil? Is ons systeem van wetten en regels ons huidige ‘sociaal domein’ zodanig gaan beheersen en begrenzen dat we daardoor vaak niet meer toekomen aan de vraag of we nog wel doen wat werkelijk voor mensen van betekenis is?