Blog: Oogcontact op recept

5 november 2020

In onze samenleving heerst de neiging om mensen op te splitsen in twee groepen: ‘ons soort mensen’ en ‘anderen’. Maar nu er steeds meer mensen die levensbrede hulp nodig hebben gewoon in ‘onze’ wijken komen wonen, moeten we die splitsing misschien uit de weg gaan, vindt Christine Kuiper. Maar hoe doen we dat?

Ik bracht in 2017 een bezoek aan het Museum of Modern Art Louisiana nabij Kopenhagen. Op dat moment was er een expositie gaande van Marina Abramović. Een bekende Servische kunstenares die haar kunstenaarschap uit met heftige artistieke performances. Op deze expositie was een speciale plek ingericht, waar je het door Abramović bedachte experiment ‘The Artist is Present’ kon ervaren.

Echt contact?

Dit hield in dat je in stilte op een stoel plaatsnam, in afwachting van het moment dat er een andere bezoeker tegenover je kwam zitten. Vervolgens keek je elkaar in stilte recht in de ogen, zo lang als een ieder dit maar wilde. In de documentaire die over dit experiment is gemaakt, zien we dat er vaak tranen vloeiden, niet alleen bij de ‘kijker’, ook bij Abramović zelf. Zij zegt hierover: ‘De mensen hebben me zo geraakt. (…) Je bent kwetsbaar voor ze. Je stuurt ze niet weg na vijf minuten. Ze mogen zoveel van je nemen als ze zelf willen. Je geeft ze de mogelijkheid om zich te openen. En dan is het alsof er een waterval van pijn loskomt.’ Zou dit elkaar lang in de ogen kijken ook kunnen helpen bij het ontstaan van echt contact en verbinding of kijken we liever weg?

Lees verder op Zorg+Welzijn

Dit is een verkorte versie van de blog die eerder op Zorg+Welzijn verscheen. Lees hier de volledige blog.