Waarderend verdwalen

Petra omarmt haar omzwervingen tijdens World Conference Appreciative Inquiry 2015
nieuwsbericht - 2 december 2015

Het is maandag, 6 juli, bijna 9 uur. Ik ben onderweg naar de universiteit van Johannesburg voor de start van de World Conference Appreciative Inquiry 2015. Ik voel me opgewonden en tevens wat bezorgd: wat zal deze week me brengen? Gisteravond laat ben ik aangekomen in Zuid-Afrika. Ik heb geen idee wat ik van deze week kan verwachten. Maar nu eerst mijn weg zien te vinden naar de juiste zaal. Ik ben bijtijds vertrokken, omdat ik altijd verdwaal op nieuwe plekken…en op elke andere plek om eerlijk te zijn.

Als ik door de poort van de universiteit stap, ben ik dankbaar voor de borden die me de weg wijzen. Heerlijk dat het organiserende congresteam begrijpt dat ik anders de weg volledig kwijt raak op deze grote campus. Alle borden wijzen naar rechts, richting een groot grijs gebouw. Ik moet me melden bij de registratietafel, waar dat dan ook mag zijn. Ik voel me gespannen, omdat mijn biologische GPS verwijderd lijkt te zijn in mijn lichaam.

Ik weet inmiddels dat ik altijd de verkeerde kant oploop. Ik ben zelfs al zover dat ik accepteer dat ik altijd verdwaal, maar ik moet bekennen dat ik het nog niet zo kan waarderen. Het is behoorlijk onhandig, hoewel Google Maps voor de grotere afstanden wel een heel handzaam hulpmiddel is. Niet zeuren; ik heb me voorgenomen om deze conferentie waarderend tegemoet te treden, dus ik probeer een open en waarderende houding aan te nemen in dit proces. Het draait allemaal om keuzes maken.

Ik ga het gebouw binnen en zie een stoere man achter de receptie. ‘Waar moet ik zijn om me te registreren voor de conferentie?’ vraag ik. ‘Op de 6e verdieping’, antwoordt hij. Ik neem tegenwoordig geen risico’s meer en vraag altijd even na of de bordjes nog de juiste kant op wijzen en of ik ze goed begrepen heb. Ik neem de lift naar boven, benieuwd welke mensenmassa ik zal zien als ik de lift uitstap. Ping! 6e verdieping. Ik verwacht een hoop mensen te zien als de liftdeuren open gaan, maar ik zie of hoor helemaal niemand. Ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Ik raak lichtelijk in paniek: nee, niet weer de verkeerde plek! Zelfs met driedubbele check lukt het me op de verkeerde plek uit te komen. Hoe is het mogelijk? Ik vraag me af hoeveel tijd van mijn leven ik verspil door te verdwalen. Echt zonde van mijn tijd.

Lees het volledige verhaal van Petra in het AI Magazine van oktober 2015.