‘Eenzaamheid is een lastig onderwerp om over te praten. Er rust een taboe op. Dat geldt voor mensen die zich eenzaam voelen, maar ook voor mensen die bij anderen eenzaamheid zien.

'De manier waarop je met een ander in gesprek gaat over zijn of haar eenzaamheid is cruciaal'

Door eenzaamheid niet te bespreken kan de eenzaamheid juist worden versterkt. Ik denk dat mensen er uiteindelijk wel over willen praten en dat het bevrijdend kan werken. De manier waarop je echter met een ander in gesprek gaat over zijn of haar eenzaamheid is cruciaal.’

Vanwaar deze handboeken?

‘Mensen vinden het vaak lastig om een pijnlijk onderwerp aan te snijden op een niet beladen manier. Met deze materialen bieden we daarom handvatten om eenzaamheid vanuit een rustige en open houding bespreekbaar te maken. Hierbij hebben we aandacht voor de ‘reparatiereflex’. Dat betekent dat we vervelende gevoelens het liefste uit de weg willen gaan, snel willen wegnemen of oplossen. Wij bieden een routekaart met tools om hiermee om te gaan.

Het doel is uiteindelijk dat aanhoudende gevoelens van eenzaamheid worden gesignaleerd en dat er met aandacht over gesproken wordt. Door samen zicht te krijgen op wat oorzaken zijn van eenzaamheid, krijg je ook meer zicht op wat iemand een stap verder kan helpen. Bij de een kunnen het sociale vaardigheden zijn, de ander kan bijvoorbeeld zingeving missen. Daarnaast gaan we ook in op wat voor de ander van waarde en betekenis is in zijn of haar leven. Iemand kan bijvoorbeeld weer herinnerd worden aan een oude hobby of een dierbare vriendschap die is verwaterd en die hij of zij nieuw leven zou willen inblazen. Of er kunnen verlies- of rouwervaringen spelen die tijd en aandacht vragen.’